Teatr im. Wilama Horzycy w Toruniu

TiSZ - Teatr i Szkola

Dyrekcja i zespół

Recenzje spektakli

Festiwal KONTAKT

Biuro Obsługi Widzów

Zamówienia publiczne

Newsletter

Bądź na bieżąco!

Powiadomimy Cię
o ważnych informacjach

Aktualności

Teatr i Szkoła

Zapisz

Wypisz

Wizyty

.: 732294 :.

Recenzje spektakli

"Przedostatnie kuszenie Billa Drummonda"

To nie sztuka. Raczej performens. Najpierw projekcja na usytuowanych nad sceną bilbordach, w której aktorzy zastanawiają się, dlaczego ci dwaj panowie spalili milion funtów. Poniżej zatrzaśnięte w hermetycznych budkach telefonicznych postaci. Ze światem zewnętrznym mogą porozumiewać się tylko za pomocą telefonów.

"Kaleka z Inishmaan"

Irlandzka muzyka, scenografia kamiennymi murami nawiązująca do surowego krajobrazu wyspy i niektóre elementy kostiumów, osadzają rzecz w miejscu i czasie. Problematyka sztuki jest jednak uniwersalna.

"Eine kleine Nachtmusik”

W spektaklu Pawła Szkotaka tragedie przeplatają się z humorem, ludzie z wyżyn mieszają się z plebsem, a intymność z pierwotnym popędem. Głównym motorem akcji jest jednak zagubienie - wszechobecne poczucie samotności i niewiedzy o otaczającej nas rzeczywistości. "Eine kleine Nachtmusik" to przede wszystkim opowieść o bezpieczeństwie - największym deficycie współczesności. Lekiem na tę bolączkę wcale nie okazuje się uczucie i namiętność, a wiedza, że świat jest taki, jaki musi być, i że nic tego nie zmieni. (...)

"Ślubuję ci miłość i wierność”

Pisząc o zdradzie małżeńskiej, nietrudno o tanią epikę: opisy bycia „tą trzecią”, usprawiedliwienia typu „to nie jest tak jak myślisz’, obietnice „rzucę ją i będziemy razem”, deklaracje „jestem z nią ze względu na dzieci”. „Ślubuję ci miłość i wierność” – sztuka Jánosa Háya wystawiona w Teatrze Horzycy – korzysta z tych truizmów, tworząc z nich poruszającą opowieść o tym, jak mężczyźni i kobiety beztrosko ranią siebie.(...)

"Dostoevsky-trip"

… kompozycja spektaklu jest zgrabna i zwarta. Tempo przedstawienia świetne. Bardzo ciekawie wypada zróżnicowanie ruchu w scenach zbiorowych. Jedne bardzo dynamiczne, inne statyczne, to znowu zastygające w żywe obrazy.

Bończykowi udało się stworzyć spójna historię, opartą na kultowych piosenkach (przy muzyce na żywo) i świetnej choreografii. Opowieść o sztucznym zautomatyzowanym świecie, który rozpada się pod wpływem naturalnych emocji, nie traci – podobnie jak teksty Republiki – na aktualności.

Dawno nie dałam się w teatrze tak porwać opowieści i tak przekonać aktorom, że są tymi, których grają. Dawno nie dałam się tak wciągnąć w dyskusję.

Toruńska scena wzbogaciła się o znakomite przedstawienie. Splecenie w jedno brutalności i wzruszenia, wzbudzenie w widzu jednocześnie agresji i zawstydzenia to sztuka, która nie zawsze się udaje.

Teatr Horzycy po raz kolejny udowodnił, że ma dobry zespół artystyczny. W "Marii Stuart" nie ma słabych ról. Aktorzy swobodnie uruchamiają w sobie skrajne emocje. Elżbieta I Jolanty Teski jest taka, jaką widzieli ją poddani - największa królowa w dziejach brytyjskiej korony, która utrwaliła dziedzictwo Henryka VIII, umacniając Kościół anglikański i eliminując wpływy Rzymu oraz obcych mocarstw.

"S.O.S. ginącej miłości"

"S.O.S. ginącej miłości - piosenki Jerzego Wasowskiego i Jeremiego Przybory", to przedstawienie muzyczne na miarę twórczości mistrzów Kabaretu Starszych Panów. Zrobione z ogromnym poczuciem humoru, smakiem i dozą ironii, dynamiczne oraz wciągające.

Ascetyczna scenografia, zdystansowane aktorstwo, nieskomplikowana muzyka. Prostota środków wyrazu przeciwstawiona niezwykłej psychologicznej głębi tekstu. „111” Tomasza Mana w reżyserii autora, to bezuczuciowy wulkan emocji, podawanych widzom w prosty, wręcz reporterski sposób.

„Pakujemy manatki”

Iwona Kempa dobrała się do izraelskiego klasyka pięknie: najprościej. Na pustej scenie zamienionej w poczekalnie pokazała potoki ludzi kręcących się po życiu trochę bez celu, trochę w fałszywych kierunkach.

Spektakl w reżyserii Iwony Kempy jest przykładem teatru, który od kilku lat popadł w niełaskę u reżyserów najmłodszej generacji, a także u krytyków uznających przedstawienia psychologiczne, o precyzyjnie przeprowadzonej akcji i starannie skonstruowanych rolach, za przeżytek.

Oddzielną uwagę trzeba poświęcić bardzo dobrej, premierowej "Medei" według Eurypidesa Teatru im. Wilama Horzycy w reżyserii Marcina Wierzchowskiego. Tak, klasyka wygrała z teatrem publicystycznym dnia codziennego.

POWRÓT

Drukuj

copyright by Teatr im. W. Horzycy

created by CONCEPTIntermedia